-
Για το δικαίωμα επιλογής: Ήσυχες και ρομαντικές βραδιές ή ξεφάντωμα και τρελή διασκέδαση. Οι Σπέτσες προσφέρουν τη δυνατότητα αυτή, αφού με σιωπηρή συμφωνία η πλειοψηφία των θερινών κέντρων διασκέδασης βρίσκεται στο Παλιό Λιμάνι. Έτσι, το υπόλοιπο νησί περνά γαλήνιες καλοκαιρινές βραδιές με μουσική υπόκρουση τον παφλασμό των κυμάτων και το θρόισμα των φύλλων στα δέντρα. Την ίδια στιγμή, οι πιστοί της… πίστας προβληματίζονται για το τι θα διαλέξουν, ανάμεσα σε μπουζουκερί, (chic!) Club, Lounge-bar ή έντεχνο-μπουάτ-κατάσταση... Μουσικές επιλογές για όλες τις προτιμήσεις. Αδύνατον να μείνει κάποιος παραπονεμένος! -
Για τις προσωπικότητες που πέρασαν από το νησί. Δεν είμαστε (πολύ) ψώνια, αλλά όταν στα βοτσαλωτά περπατούσε η Μελίνα, στα σοκάκια περιπλανιόταν ο Νιάρχος και στις παραλίες έβρισκε έμπνευση ο Ελύτης, δικαιούσαι να καμαρώνεις! Στα χνάρια αυτών και τόσων άλλων ανθρώπων που αποτελούν μέρος του πολιτισμού μας, βαδίζουν τώρα πολλοί άλλοι. Στις Σπέτσες απολαμβάνουν αυτό που δεν βρίσκουν σε άλλα κοσμικά νησιά μας: Το δικαίωμα να κάνουν τη βόλτα τους χωρίς να γουρλώσουν εκατό ζευγάρια μάτια δίπλα τους και χωρίς να τους αστράψουν πενήντα φλας κατάμουτρα. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που πολλοί αναγνωρίσιμοι συμπολίτες μας επέλεξαν τις Σπέτσες ως τόπο θερινής τους κατοικίας. -
Για τις μόνιππες άμαξες! Επιβιβαστείτε σε ένα από τα αμαξάκια που θα βρείτε αριστερά και δεξιά της Ντάπιας και με τον αέρα της Αλίκης (μία είναι η Αλίκη!) τραγουδήστε: «Καροτσέρη. Καροτσέρη, ααασ’το καμουτσίκι απ’το χεεέρι… και μην το χτυπάαας…». Μοναδική μας επιφύλαξη είναι να στραβώσει ο αμαξάς αν τον αποκαλέσετε καροτσέρη.. Αν πάλι το πρότυπο της Αλίκης δεν σας πολυταιριάζει, απλά επιβιβαστείτε στο αμαξάκι και απολαύστε τη διαδρομή! Η mini-ξενάγηση που θα σας κάνει οικειοθελώς ο αμαξάς, θα σας χαρίσει ένα χαμόγελο… μα ένα χαμόγελο!! -
Για τα περίφημα Σπετσιώτικα Αμυγδαλωτά! Με πολλή. αμαρτωλή ζάχαρη, και ελάχιστα λιπαρά, αποτελούν τη γεύση που πρέπει ο-πω-σδή-πο-τε να κρατήσετε φεύγοντας από το νησί. Μην παραλείψετε να πάρετε μαζί σας μικρές συσκευασίες αμυγδαλωτών, κατάλληλα συσκευασμένες για να μπουν στη βαλίτσα σας χωρίς να γεμίσει ο κόσμος άχνη, και να τις χαρίσετε σε συγγενείς και φίλους. Το Σπετσιώτικο Αμυγδαλωτό, είναι η πλήρης απενεχοποίηση του γλυκίσματος και ιδανικό κίνητρο για τακτικές επισκέψεις στο νησί! -
Για τη Ναταλία τη Γοργόνα!! Με το μεταλλικό της σώμα στητό, χαιρετάει τους καπετάνιους κάθε πλεούμενου που περνά την είσοδο του φυσικού λιμανιού της Μπάλτιζας. Επιβλητική, αιώνια πανέμορφη και σιωπηλή. Δεν ρωτά πλέον για τον αδερφό της, τον Μέγα Αλέξανδρο. Βαθιά μέσα της, ξέρει… -
Για την «Σπηλιά της Νεράιδας».. Αυτό είναι το κινηματογραφικό όνομα που προσδόθηκε στη «Σπηλιά του Μπεκίρη», όταν η Τζένη Καρέζη και ο Ανδρέας Μπάρκουλης αναζητούσαν την ιδανική τοποθεσία για να ερωτευτούν αλλήλους, στην ταινία «Τζένη-Τζένη». Πρόκειται για ένα μικρό σπήλαιο στην πίσω πλευρά του νησιού, με διπλή είσοδο από ξηρά και θάλασσα. Έως πριν 2 δεκαετίες αποτελούσε χειμερινό καταφύγιο μικρής ομάδας Μεσογειακής Φώκιας. Κατά την Επανάσταση του 1821 αποτελούσε μυστική αποθήκη πυρομαχικών, των Σπετσιωτών. Highlight: Δεν μπορείς να αποφύγεις την εικόνα του Διονύση Παπαγιαννόπουλου, να ξεσηκώνει τους ψηφοφόρους του νησιού, φωνάζοντας ρυθμικά: «Γκό-ρτσος! Γκό-ρτσος!!!!» -
Για τα πανέμορφα βοτσαλωτά ψηφιδωτά που κοσμούν τους δρόμους των Σπετσών και τις αυλές των Σπιτιών! Με πληθώρα ναυτικών σχεδίων, παρασύρουν τον επισκέπτη σε ένα ταξίδι στην Ιστορία του Νησιού. Μην παραλείψετε να θαυμάσετε το βοτσαλωτό στη μικρή πλατεία μπροστά από τον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Νικολάου. Με φιγούρες Ηρώων της Επανάστασης του 1821 και αναπαραστάσεις σκηνών από την Ιστορία του νησιού, βυθίζεσαι σε μια δίνη σκέψεων και αναπόφευκτων συγκρίσεων. Highlight: Να «μαγκώνει» στο βοτσαλωτό, το τακούνι εκείνου του Prada που λέγαμε… -
Για τα πολλά παρεκκλήσια που εκτός από το θρησκευτικό αίσθημα που εγείρουν στον επισκέπτη, προσδίδουν μια ρομαντική διάθεση με νησιώτικο, ελληνικό, καλοκαιρινό χαρακτήρα. Highlight: η πληθώρα Γαμήλιων τελετών στα ξωκλήσια του νησιού, με το κύμα να σκάει στα ολοκαίνουργια Prada και τους νεόνυμφους να «δραπετεύουν» με ψαροκάικο! -
Παραλίες! Δεν θα βρείτε τις απέραντες αμμουδιές των Κυκλάδων, αλλά σε μια σταλιά νησί θα βρείτε πολλούς-πολλούς όρμους που είτε προσφέρουν την απόλυτη απομόνωση ακόμη και μες στον Αύγουστο, είτε κατακλύζονται από κόσμο που τιμά το καλοκαίρι με δυνατά ντεσιμπέλ! -
Tο πευκοδάσος του νησιού - στολίζει τις Σπέτσες και μαγεύει τον επισκέπτη. Δεν χαρακτηρίστηκε τυχαία, το «σμαραγδένιο νησί!»
Σπέτσες Ιστορία
Τα παλαιότερα ευρήματα κατοίκησης που έχουν ανακαλυφθεί στις Σπέτσες ανάγονται ήδη στην πρωτοελλαδική περίοδο (3η χιλιετία π.Χ.). Το νησί αναφέρεται από τον περιηγητή Παυσανία με το όνομα Πιτυούσα, δηλαδή πευκόφυτη (πίτυς=πεύκο), γνώρισμα που διατηρεί μέχρι σήμερα. Σύμφωνα με την επικρατέστερη ετυμολογία το σημερινό όνομα προήλθε από το βενετικό Ιsοla di Spezzie (=νησί των αρωματικών φυτών),ενώ πολύ αργότερα εμφανίζεται και το όνομα Πέτσα/Πέτσες.Πιθανότατα στα τέλη του 15ου αι. στις Σπέτσες (που μέχρι τότε είχαν ελάχιστους κατοίκους) εγκαταστάθηκαν αλβανόφωνοι από τη γειτονική Πελοπόννησο και τους επόμενους αιώνες ο εποικισμός του νησιού συνεχίστηκε με τη δημιουργία του πρώτου οικιστικού πυρήνα στη θέση Καστέλι. Σύμφωνα με τον αββά Fourmont οι Σπέτσες το 1730 ήταν ένας ασήμαντος οικισμός και μέχρι το ρωσοτουρκικό πόλεμο των ετών 1768 - 1774 παρέμεναν ένα μικρό χωριό, οι κάτοικοι του οποίου ασχολούνταν με τη γεωργία και την αλιεία, όπως αναφέρει ο γάλλος αξιωματικός Bellin, που επισκέφθηκε το νησί εκείνη την εποχή. Αμέσως μετά όμως, στις λίγες δεκαετίες που μεσολάβησαν μέχρι την Επανάσταση του 1821, το νησί ακμάζει, καθώς οι κάτοικοι του επιδίδονται στη ναυτιλία ναυπηγώντας «λατινάδικα», <<σαχτούρια>> και άλλα μεγαλύτερα πλοία, που έπλεαν σε όλη τη Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα.
Οι παράγοντες που συνέβαλαν στην ακμή της ναυτιλιακής και εμπορικής δραστηριότητας των Σπετσών και κατ' επέκταση στην οικονομική και πνευματική άνθησή τους στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αι. ήταν οι νέες δυνατότητες που έδωσε στην ελληνική εμπορική ναυτιλία η ρωσοτουρκική συνθήκη του Κιουτσουκ Καϊναρτζί (1774), η αυτοδιοίκηση που εξασφάλισε το νησί και κυρίως η διάσπαση από τους έλληνες ναυτικούς του αποκλεισμού που είχε επιβάλει η Αγγλία στα λιμάνια της γαλλικής επικράτειας κατά τη διάρκεια των ναπολεόντειων πολέμων για τη μεταφορά σιτηρών, σε συνδυασμό με την εξαφάνιση των γαλλικών πλοίων από την ανατολική Μεσόγειο. Η επίδοση των Σπετσιωτών στη θάλασσα φαίνεται και από την υποχρέωσή τους να προσφέρουν ναύτες για να υπηρετήσουν στον τουρκικό στόλο το γεγονός αυτό -σε συνδυασμό με την αντιμετώπιση της πειρατείας- είχε ως αποτέλεσμα τα πληρώματα των σπετσιώτικων πλοίων να αποκτήσουν πολεμική εμπειρία, που αποδείχθηκε πολύτιμη στο ναυτικό αγώνα της Επανάστασης. Οι Σπέτσες ήταν το πρώτο νησί στο οποίο κηρύχθηκε η Επανάσταση, στις 3 Απριλίου 1821, με πρωτοστάτες τους Π. Μπόταση, Γ. Πάνου κ.ά. Αμέσως οι Σπετσιώτες έστειλαν αντιπροσωπείες στην Ύδρα και σε άλλα νησιά για να παρακινήσουν τους κατοίκους τους να εξεγερθούν, ενώ συγχρόνως αποφάσισαν να συμμετάσχουν με τα πλοία τους στους θαλάσσιους αποκλεισμούς του Ναυπλίου και της Μονεμβασιάς (όπου διακρίθηκε η Λασκαρίνα Μπούμπουλη, η γνωστή Μπουμπουλίνα). Γενικότερα, καθοριστική ήταν η συμβολή του νησιού στο ναυτικό αγώνα των Ελλήνων (πολιορκία παράλιων φρουρίων, ανεφοδιασμός, συμμετοχή στην άμυνα ελληνικών οχυρών θέσεων, διάσωση στρατιωτικών δυνάμεων και αμάχων, παρεμπόδιση των κινήσεων του εχθρικού στόλου για μεταφορά στρατευμάτων και εφοδίων κ.λπ.). Στις αρχές Σεπτεμβρίου του 1822 το νησί κινδύνευσε σοβαρά από τον τουρκικό στόλο και την άμυνα του ανέλαβαν ο κοινοτικός άρχοντας Χατζηγιάννης Μέξης με λίγους ενόπλους και ο Π. Κολοκοτρώνης με 400 Πελοποννήσιους (οι άμαχοι είχαν προηγουμένως μεταφερθεί στην Ύδρα). Τελικά, στις 8 Σεπτεμβρίου τα ελληνικά πλοία (56 πολεμικά και 16 πυρπολικά), σε ναυμαχία που έγινε στο θαλάσσιο χώρο μεταξύ Σπετσών και Ερμιονίδας, έτρεψαν σε άτακτη φυγή τον τουρκικό στόλο εμποδίζοντας τον να ανεφοδιάσει το πολιορκούμενο Ναύπλιο, γεγονός που υπήρξε σωτήριο για τον αγώνα στην Πελοπόννησο. Η επιτυχία αυτή οφειλόταν κυρίως στον αιφνιδιασμό και τον πανικό του εχθρού από τις παράτολμες ενέργειες δύο πυρπολητών, του υδραίου Α. Πιπίνου και του σπετσιώτη Κ. Μπαρμπάτση. Μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους η ναυτιλιακή και ναυπηγική δραστηριότητα των Σπετσών παρέμεινε ακμαία μέχρι τουλάχιστον τη δεκαετία του 1870 (έτος κατά το οποίο το νησί είχε στόλο 223 μεγάλων ιστιοφόρων), όταν πλέον αρχίζει η αντικατάσταση της ιστιοφόρου ναυτιλίας από την ατμοκίνητη. Τον 20ό αι. το νησί εξελίχθηκε πλέον σε κοσμοπολίτικο τουριστικό κέντρο, ενώ από το 2004 άρχισε να λειτουργεί και τμήμα Τουριστικών Επιχειρήσεων του Τ.Ε.Ι. Πειραιά.